نمیدانم پس از مرگم چه خواهد شد

نمیدانم کجا میرم

کدامین دوستانم بر مزارم

                        سخت گریانند؟

عذابم میدهد این درد بر جانم

و ان لحظه به هنگام وداع

نمیدانم که ایا دوستان من

چرا از مرگ من اینقدر

             دلشاد و خوشحالند

چه کردم من تو را ای دوست 
            
            که حتی پاسخی بر این همه پرسش

                                    ندادی و گذر کردی

ولی در انتظار پاسخت امید دارد این دل ساده

                                   که شاید روزی برگردی

به دستانم نگاهی کن

              این همان دست است

                           که روزی سخت در دستان پر مهرت 

                                              همیشه گرم بازی بود
نمیدانست اما
 
               حس قلب و حس دستانت
                               
                                    به قول شاعرا
 
                                             خط موازی بود

روزهایی مهلتی مانده

          و امیدی که برگردی

             و میدانم که خواهم گفت

                  با دل لحظه مردن

                    هدر رفت لحظه هایت ای دل ساده

                       به امیدی که سر کردی